Bugun kitobim chiqdi.

Har gal yangi kitobim chiqishi bilan birinchi nusxasini onamga atar edim. Har gal bir xil so‘z yozib berardim: «Birinchi o‘qituvchim – onamga!» Onam kitobni ko‘rishi bilan ko‘zlari quvonchdan porlab ketar, uzundan-uzoq duo qilar, peshonamdan o‘pib, yakkash bitta gapni takrorlar edi.

– Sen mening suyangan tog‘imsan, o‘g‘lim...

Keyin xuddi birov olib qo‘yadigandek, kitobni yostig‘ining tagiga yashirardi.

Shunda men kitobim chiqqani uchun o‘zimdan ko‘proq onam quvonganini bilib turardim.

Bir kuni mahallaning narigi chekkasida turadigan nonvoynikiga kirib qoldim. (Nima yumush bilan borganim esimda yo‘q.) Qarasam, yog‘och so‘rida kitobim yotibdi. Varaqlari titilgan, oftobda sarg‘ayib ketgan. Qiziqib qo‘limga oldim. O‘qisam, o‘zimning dastxatim: «Birinchi o‘qituvchim – onamga!»

O‘shanda nima uchun bunday ahvolga tushganimni bilmayman. Xuddi birov meni masxara qilayotgandek bo‘lib ketdi. Kelib onamga to‘ng‘illadim:

– Kitobni yetti mahalla nariga tashlab keling, deb berganmidim sizga!

Onam aybdor qiyofada ma’yus jilmaydi.

– Mavlu hech qo‘ymadi-da, bolam. «Bitta o‘qib beraman», dedi.

– Mavludagacha yana mingta qo‘ldan o‘tgani ko‘rinib turibdi, – dedim zarda bilan. – Maqtangansiz.

– O‘zingni siqma, jon bolam. Hozir olib kelaman.

Chindan ham, o‘sha kuni kitob qaytib keldi...

Har gal kitobim chiqsa, onam bir gapni aytardi:

– Sen mening suyangan tog‘imsan, o‘g‘lim...

Bilmagan ekanman, men onamning emas, onam mening suyangan tog‘im ekan. Tog‘im to‘satdan qulab tushdi. Bugun yangi kitobim chiqdi. Birinchi nusxasini emas, bitta nusxasini emas, oltmish ming kitobning hammasini onamga bag‘ishladim. Lekin...

O‘tkir Hoshimov