Qonli urush millionlab insonlarni hayotdan olib ketdi. Ko‘plab oilalar boquvchisiz qoldi. Yashash og‘ir edi.

– Men qaytdim, – dedi yigit qizni qo‘rishi bilan yelkasidagi yo‘l xaltasini yerga otgancha, qo‘llarini ikki yonga yozdi. – Azizam!

Qiz qayrilib qaradiyu, esini yo‘qotayozdi. Nahotki u qaytgan bo‘lsa? U tirik! Qanday ajoyib... Qiz bir necha soniya joyida qotib turdi-da, o‘zini yigitning quchog‘iga otdi.

– Xudoga shukur, – dedi u ko‘zlarida yosh bilan. – Omon ekansiz!

– Senga bo‘lgan muhabbatim bor ekan, bizni hech kim ayira olmaydi.

– Sizni to‘rt yil kutdim, – dedi qiz va nogoh ko‘zlari yigit yetaklab kelgan bolalarga tushdi. – Uylandingizmi? Men esa sizni kutib... – dedi rangi oqarib.

Yigitning yuzlariga ajib bir tabassum yugurdi.

– Menga sendan boshqasi kerak emas. Bolalarga kelsak, buyog‘i odamgarchilik. Ko‘chada boshpanasiz yurgan ekan, indamay o‘tib ketishga ko‘zim qiymadi...

Shahzod ERGASHALIYEV