Ona tushunmasdi: bir qorindan tushgan farzandlarining birini boshqasidan qanday  ustun qo‘yish mumkin?  Ilgari  katta  qizi  «Singillarimni ayaysiz», deb xarxasha qilardi. Undan ko‘ra singillarini ko‘proq yaxshi ko‘rar ekanman, qiziq. Endi, bir ish buyursa,  kichiklari o‘zlarini kamsitilgan hisoblashadi. Axir katta qizi oliy o‘quv yurtiga o‘qishga kirmoqchi. Ko‘proq dars qilsin deydi. Yo‘q, singillar buni tushunishmaydi. Kenjatoyi,  hatto yuziga soldi: «Siz katta opamni ko‘proq yaxshi ko‘rasiz» emish. Yo tavba.

Ona qo‘shni qishloqda yashaydigan opasi yo‘qlab kelganda, suhbatlashib o‘tirisharkan, farzandlar haqida gap ketib,  unga qizlari istehzo qilibmi yoki bu balki  bir-biriga nisbatan qizg‘anishdir, go‘yo birini ikkinchisiga nisbatan ko‘proq yaxshi ko‘rishini uning yuziga solishib,  iddao qilishganini aytdi.

– Odamning o‘ziga bilinmaydi, haqiqatan ota-ona gohida farzandlarining birini boshqasidan ortiq ko‘radi, – dedi opasi uning o‘ylaganiga  teskari fikr bildirib.

– Bu mumkin emas, opa, – qondoshidan  taskin beruvchi gap kutgan singil e’tiroz bildirdi. – Hammasi menga bir xil.

– Shunday deysan-da.  Rahmatli oyim ham mendan ko‘ra seni ko‘proq yaxshi ko‘rardi. Esingdami...

Xurshid NURULLAYEV