Bugun ertalab Vazirdan olganim – topshiriq bo‘yicha boshimni ko‘tarmay kompyuterda yozib o‘tirsam, hamkasbim Sardor kirib keldi. Uyidan – Samarqanddan yuborishgan shekilli, qo‘lida yong‘oqli holva bo‘lagi hamda bir dona “soch holva” (bizni qishloqda shunaqa deyiladi). Menga yong‘oqli zo‘r holva olib kelganini aytdi, mening bunimas, ustida turgan “soch holva”ni yaxshi ko‘rishimni eshitib, hayron bo‘lib “nahotki, bu oddiy holva-ku” dedi. U qayerdan bilsin, bu holvani nega yaxshi ko‘rishimni… Men esa Sardor xonadan chiqib ketgunicha yig‘idan o‘zimni bazo‘r ushlab turdim.

…Juda yosh, adashmasam, 2-3-sinflarda o‘qirdim. Maktabimizda saylov bo‘layotgandi, men ertalab otamdan olganim – 1 so‘m pulga nimalardir, jumladan, ikki dona “soch holva” sotib oldim. Maktab yonidagi tibbiyot punkti – onamning yoniga kirib, bir dona holvani ularga qoldirmoqchi bo‘ldim, ammo o‘zimga qaytarib berdilar, yo‘lda dugonamga bir dona holvani berdim.

Uyga kelgach, ko‘chaga o‘ynagani chiqib, holva esimdan chiqib ketgan. Qorong‘u tushgach, uyga kirsam holva yo‘q, bilsam uni o‘zimdan 3 sinf baland o‘qiydigan akam yeb qo‘yibdi, men holvamni topib berishini so‘rab yig‘lay boshladim. Soat kechki 7, u paytlar do‘konlar yo‘q, qishlog‘imizdagi do‘kon allaqachon yopilgan, tuman markaziga borib kelish uchun avtobus faqat ertasi kuni ertalab bo‘ladi.

Meni ovutishga rosa urinishdi, boshqa shirinliklar, pullar berishdi. Men esa arazlab, yig‘idan to‘xtamasdim. Shundan so‘ng otajonim uydan chiqib ketib, yarim tunda menga bir dunyo “soch holva” olib keldilar. Keyin bilsam, bu paytda tuman markazidagi do‘konlar ham yopilgan, otam ming azob bilan holvapazning uyini qidirib topib, menga holva olib kelgan ekanlar.

Uydagilarni qiynaganim, otamni rosa ovora qilganim hisobiga kelgan holvani yegim kelmadi, ertasi kuni bittasini yedim, qolganini dasturxonga olib kelib qo‘ydim, afsuski hech kim qo‘l uzatmadi. Holvamni yeb aybdor bo‘lgan akajonimga yalinsam ham yeyish tugul, hatto qarab qo‘ymadi… Xullas, 3-4 kun o‘tgach, holvalar qo‘shni bolalarga berildi…

Bugungi holva o‘sha xotiralarimni uyg‘otdi. Marhum otajonim va onajonimni, 48 ga kirib-kirmay bizni zor yig‘latib ketgan – holvamni yeb qo‘ygan akajonimni esladim. Qaniydi, ular hayot bo‘lishsa edi, men yuzlab, minglab, o‘n minglab holva ko‘tarib borsam ularning huzuriga... 

Saodat BOYMIRZAYEVA