−Vuy, bu bolaning shirinligini qarang! Ko‘z tegmasin! Shapkachalari yarashganini aytmaysizmi!? Qayoqqa olib ketyapsiz yasantirib bu momiqchani? − dedi avtobusdagi ayol yonidagi juvonning bolasiga qarab.

−Dadasining oldiga ketyapmiz. Ko‘rmaganimizga ham ancha bo‘ldi. Bizga rosa ilhaqdir, − dedi ayolning savoliga kulimsirab javob qaytararkan.

−Sizlardan uzoqdami ish joyi? Juda band bo‘lsa kerak-da. Hayot nimalarga majbur qilmaydi. Mayli, bolasini sog‘inadi, tez-tez olib borib turing oldiga. Ko‘rib ancha xursand bo‘ladi.

−Ha, albatta. Shunday...

Avtobus biroz yurgandan so‘ng bolali ayol:

−Shafyor amaki, qabriston oldiga to‘xtab qo‘ying. Yetib keldik manzilimizga, − dedi-da avtobusdan tushib qoldi.

Suhrob AZIMIY