Endigina olti yoshga to‘lgan o‘g‘lim stolga muk tushgancha rasm chizayotganini ko‘rib, qiziqqancha oldiga bordim.

−O‘g‘lim, nimaning rasmini chizyapsan?

−Sizni, oyimni va o‘zimni, − oyisinikiga quyib qo‘yganday o‘xshaydigan nigohlarini menga qadadi. Suratga ahamiyat bersam, o‘zining va mening ko‘ksimga yurak chizgan, negadir ularni qoraga bo‘yagan edi.

−O‘g‘lim, yurak qizil rangda bo‘ladi, mana bu qalamda bo‘yash kerak edi.

−Buni bilaman.

−Unda nega qoraga bo‘yading?

U menga aybdorona boqib so‘zida davom etdi.

−Buvimning aytishicha, boshqalarni yig‘latgan odamlarning yuragi qora bo‘lar ekan, siz oyimni ko‘p yig‘latasiz-ku...

Shuurimga chaqmoqday urilgan gapdan, shu kungacha farzandim oldida qilgan ishimdan, o‘z o‘g‘limdan uyalib ketdim. Gapni olib qochmoqchi bo‘ldim.

−Seniki nega qora unda? Sen ham biror qo‘shni qizni yig‘latdingmi yo?

−Yo‘-o‘-o‘q! Men hech kimni yig‘latmadim. Shunchaki... O‘zingiz aytasiz-ku doim, "sen xuddi menday bo‘lishing kerak" deb, shunga...

Dilbandimni bag‘rimga bosar ekanman, ko‘zlarim nam, bir jumla bo‘g‘zimni kuydirib otilib chiqdi: "Otangga o‘xshama, o‘g‘lim!"

Aziz NUR