Hozir menga yashirin raqamdan qo‘ng‘iroq bo‘ldi.  Manzilimni so‘radi. Besh daqiqada yetib kelishini aytib, aloqani uzdi...

Besh daqiqa o‘tdi. U  xonamga kirib keldi. Usti-boshi kir-chir. Turishi chiqindixonlarni titib, u-bu terib sotadigan kishi taassurotini uyg‘otdi menda.  Qo‘lida bir quti bor edi. Salomlashib, uni stolimga qo‘ydi. Qog‘oz quti qor ostida qolgan shekilli, uniqib qolgan edi.

– Nima bu? – so‘radim undan.

– Chiqindilar ichidan topib oldim, – javob berdi u. – Sizniki ekan.

O‘yga toldim. “Nima ekan? Menga tegishli nima u? Nimani yo‘qotgan edim yoki biron joyda unutib qoldirdim?” Qiziqish ustun kelib, qutini ochishga tutindim. U meni to‘xtatdi.

– Shoshmang, men ketgach...

– Xo‘p. Buning uchun sizga qancha berishim kerak? – so‘radim undan maqsadi pul ekanini sezib. “Meni chuv tushirmoqchi”.

– Hech qancha! Faqat endi uni ehtiyot qiling.

U chiqib ketdi. Men qutini ochdim... Ne ko‘z bilan ko‘rayki, unda yuragim turardi. Hamma joyi qontalosh. Yig‘lab yubordim. “Senga shu umidlar bilan  berganmidim.?! Nega bunday qilding?”

Asliddin MUSTAFO