Kasalxona derazasidan ko‘chaga termulib turgan bemor ayol pastda qo‘ltiqlashib ketayotgan eru-xotinga qarab xo‘rsindi. Odamlar qanday baxtiyor-a! Shunday issiq, diqqinafas xonada zerikib o‘tirishga mahkumman. Ular esa...

Er-xotinning ham ko‘nglidan shu gaplar o‘tayotgandi. Ayniqsa, ayoli kasalxonaga tutash maydonchada bolasini o‘ynatayotgan kelinchakka havas bilan tikildi: “Eh, qaniydi, bizning ham bolalarimiz bo‘lsa, ularni erkalab o‘ynatsak...”

Ittifoqo, kelinchak ham shu daqiqalarda baxti to‘kis emasligini xayolidan o‘tkazayotgan edi. U bolaligidan shifokor bo‘lishga, oppoq harir libos kiyib, odamlarga shifo ulashishga havasmand edi. Ammo taqdir unga buni ravo ko‘rmadi. Yosh turmushga berib yuborishdi.

Shu payt kelinchakning yonidan bir shifokor ayol horg‘in qiyofada shoshib o‘tdi. Kelinchak esa uning oppoq xalatiga havas bilan tikilib qoldi.

Shifokor palataga kirib, bemorga ukol qildi. U haddan ortiq charchagandi. Uy va ishxona o‘rtasida joni halak. Aroqxo‘r eri har kuni ichib kelib, janjal ko‘taradi. Ishda esa har xil ig‘vo gaplar chaynaladi.

“Eh, mana shu bemorchalik ham baxtli emasman-a, – deb o‘yladi u ham. – Bular har kuni to‘yib-to‘yib uxlaydi, halovati bor...”

Inomjon SHAVKAT

Oyina.uz'ni Telegramda kuzating!