Bir yosh dengizchi yigit tasodifan maktub oldi. Tasodifiy maktub umidsiz yurgan dengizchining ishonchini qaytardi. Ko‘ngli bir hamdardga zor bo‘lgan yigit unga javob yozdi. Garchi ular bir-birini tanimasalarda, o‘zaro maktub almashardilar. Hamdardining ismi Roza ekan. Shu tariqa, ular uch yil davomida xat yozishdilar. Dengizchi har bir maktubni qadrlar va Rozasiz yashay olmasligini tan olardi. Ikkisi bir-birini ko‘rmagan bo‘lsalar-da, o‘rtada kuchli muhabbat paydo bo‘ldi. Bu sevgiga albatta faqat so‘zlar, xatlar asos bo‘lgandi.

Dengizchining xizmati yakuniga yetgach, ular markaziy vokzalda ko‘rishishga ahd qilishdi. Bir-birini tanib olishlari uchun Roza atirgulli to‘g‘nog‘ich taqib olishini bildirdi. Dengizchi yo‘l bo‘yi o‘ylanib ketdi: u Rozaning suratini sira ko‘rmagan. Hatto yoshi nechadaligi, semiz-oriqligi, malla yo qorasochligini ham bilmaydi. Shunday bo‘lsada, usiz yasholmasligini bilardi.

Yigit vokzalga kelib uni kuta boshladi. Belgilaganlaridek, soat beshga bong urgach, u ko‘rindi. Ko‘ylagining yoqasiga atirgulli to‘g‘nog‘ich tang‘ib olgan bir ayol. Uning yoshi taxminan oltmishda edi. Dengizchi ayolni ko‘riboq ortiga o‘girildi. Shu zahoti qaytib ketishni o‘yladi. Ammo ketolmadi… u uch yil ichida o‘ziga qadrdon bo‘lib qolgan ayolni tashlab ketolmadi. Axir u umidsiz kunlarida do‘st bo‘lgan, bayramlarda sovg‘alar jo‘natgan, uchrashish yodi bilan yashashga undagan… Ayol har qanday e’zozga loyiq! Yigit darhol uning qarshisida paydo bo‘ldi va tiz cho‘kib qo‘lidan o‘pdi. Keksa ayol kulib qo‘ydi ortida berkinib turgan qizga imo qildi:

–Adashdingiz, yaxshi yigit, mana, haqiqiy Roza!

Yigit unga uyalib boqib turgan o‘ziga tengdosh go‘zal bir qizni ko‘rdi va ajablandi. Keksa ayol unga tushuntirdi:

–Roza o‘zining o‘rniga uchrashuvga chiqishimni so‘ragandi. Agar sen meni ko‘rib ketib qolganingda… barchasi tugardi. 

Dengizchining muhabbati haqiqiyligiga ishongan Roza unga qo‘llarini uzatdi. Ikkisi uzoq va baxtli hayot kechirishdi. 

Nodirabegim tarjimasi