Sintoizm (yaponcha sinto – xudolar yoʻli) – Yaponiyada keng tarqalgan milliy din. XVIII asrda sintoizmni buddizmdan farqlash uchun “Sinto” atamasi qoʻllanilgan. U buddizmdan koʻplab marosim va tasavvurlarni meros qilib olgan. Sintoizm 1868-yilda rasman davlat dini deb eʼlon qilinadi va u 1945-yilgacha shunday maqomga ega boʻladi. Sintoizm asosini juda koʻp ruhlarga sigʻinish tashkil etadi. Sintoizmga koʻra, ilohiyot bilan odamlar oʻrtasidagi munosabatlar Amaterasuning (Quyosh maʼbudasi) avlodi va uning Yerdagi vakili – imperator (Mikado) orqali amalga oshadi. Mikado barcha yaponlarning yaratuvchisi – otasi hisoblanadi va u ilohiylashtiriladi. Yaponiya II jahon urushida magʻlubiyatga uchraganidan soʻng Mikadoning ilohiyligi inkor qilina boshladi. XIX–XX asrda bir qancha sintoitsizmga zid sektalar paydo boʻlib, ular buddizmni rad etadi. Sintoizm bir necha qatlamlardan iborat: Quyosh maʼbudasi Amaterasudan tarqalgan imperator oilasi aʼzolari oʻz saroyida amal qiladigan sulolaviy imperatorlarni ilohiylashtiruvchi sintoizm, turli mahalliy va umumyapon xudolariga topinuvchi ibodatxona sintoizmi, maʼbuda Amaterasuga topinuvchi uy-roʻzgʻor sintoizmi, davlat tizimiga kirmagan tabiat obyektlari timsolida gavdalanuvchi mahalliy xudolar va ruhlarga topinuvchi xalq sintoizmi va boshqa Sintoistlarning muqaddas kitobi boʻlmagan, ammo diniy afsonalar uchrab turadi. VIII asrda ogʻzaki diniy afsonalar asosida “Kodziki” (“Qadimgi ishlar toʻgʻrisida yozuvlar”) nomli diniy kitob paydo boʻldi. Sintoizm dini 1964-yilda davlatdan ajratildi. Ibodatxona sintoizmi tashkiliy jihatdan ayrim ibodatxonalar va ularning uyushmalariga boʻlinib ketdi.