Sadoqat (arabcha doʻstlik, birdamlik; samimiylik) – insonga xos eng ezgu maʼnaviy-axloqiy xislatni ifodalovchi tushuncha. Sadoqat “samimiylik”, “vafodorlik”, “sodiqlik”, “doʻstlik” soʻzlariga maʼnodosh hisoblanadi. Masalan, mashhur fransuz sayyohi Kusto butun umrini ummon va dengizlar hayoti va undagi sir-sinoatlar, suv ostidagi nabotot va hayvonot dunyosini kashf etishga bagʻishladi. Uning oʻz ishiga boʻlgan sadoqatini butun dunyodagi sogʻlom fikrlovchi har bir inson yuksak qadrlaydi. Navoiyning “Hayratul-abror” dostonida ikki vafodor yorning bir-biriga sadoqati ulugʻlanadi: Hindistonda olib borilgan qattiq jangda Temur Koʻrogon dushmanlarning barchasi dinsiz boʻlgani uchun ularni qilichdan oʻtkazishni buyuradi. Shu payt ikki sevishgan nogoh qotillarga duch keladi. Shohning jazosidan omon qolish uchun askarlardan biri sevishganlarning birini chopmoqchi boʻlib otidan tushadi. Uni oʻldirish uchun askar yonidan tigʻini chiqargan ham ediki, ikkinchisi oʻz sherigini tigʻ ostida koʻrib, uni himoya qilish uchun qotilga boshini tutadi. “Agar sening maqsading bosh olish boʻlsa, uni qoʻy, uning oʻrniga bu boshni ola qol!” – deydi u. Askar uning boshini olmoqchi boʻlgan ham ediki, unisi ham xuddi shu soʻzni aytadi. U qaysi birini oʻldirishga oshiqsa, ikkinchisi toqatsizlik bilan der edi: “Tez boʻl, oldin meni oʻldira qol, to men oʻlguncha loaqal u tirik tursin!” Shu tariqa ular bir-biriga nisbatan cheksiz sadoqati tufayli jonini berishga ham tayyor turadi. Bir-biri uchun jonidan kechishga tayyor ikki yorni koʻrgan shoh ham xalqning gunohidan oʻtadi. Ular chinakkam sadoqat tuygʻularini namoyish qilib, elni ham, oʻzlarini ham xalos qiladi. Maʼlumki, mustaqillik yillarida shakllanayotgan yangicha dunyoqarash yoshlarda Vatanga sadoqatni, milliy qadriyat va anʼanalarga muhabbatni, oʻz yaqinlariga mehribonlik, tanlagan kasbi, maslagi va eʼtiqodiga sodiqlikni nazarda tutadi.