Isbot – dalil, asos, biron-bir da’voning chinligi yoki yolg‘onligini asoslab berish. Isbot tayanadigan hukmlar isbotning dalillari (asoslari) deb ataladi. Dalillar chin deb qabul qilinadi, ammo ularning isboti tezisga tayanmasligi lozim, yo‘qsa, isbotda mujmallik deb ataladigan xato kelib chiqadi. Tezisning chinligini aniqlab beradigan isbot oddiygina isbot deb ataladi. Tezisning yolg‘onligini aniqlab beradigan isbot esa raddiya deb ataladi. Isbot bir qator xulosalardan iborat, bo‘lishi ham mumkin. Bu xulosalarning asoslari dalillar yoki ulardan kelib chiqadigan qoidalar yoki qo‘shimcha farazlar yordamida amalga oshiriladigan isbotdir. Bu – so‘nggi isbot quyidagicha tuziladi: farazlar yordamida, ayrim qoidalar isbot etiladi, so‘ng, bu qoidalarning isboti maxsus qoidalar yordamida o‘zgartirilib (farazlarsiz), dastlabki isbot shakliga solinadi. Isbotda xatolar bo‘lishi mumkin, bu xatolar tezisni soxtalashtirishdan, asossiz yoxud xato dalillarni qabul qilishdan, isbotning noto‘g‘ri usulidan kelib chiqadi. Xatosi bo‘lgan isbot asossiz hisoblanadi. Biroq, isbotning asossizligi hali tezis yolg‘onligining isboti degani emas. Tezisning chinligini ishonchli dalillar bilan emas, balki talqin va ehtimollar bilan aniqlab beradigan isbotlar ham bo‘lishi mumkin. Isbot fanning taraqqiyot darajasiga ham bog‘liq. Ma’lumki, XIX asrning oxirlarigacha atom borliqning eng kichik bo‘linmas zarrachasi ekani isbot qilib kelingan edi. Lekin ilm-fanning keyingi taraqqiyoti bunday xulosani rad etdi. Borliq kabi atom ham cheksiz mayda zarrachalardan iborat ekani, atom ichidagi har qanday mayda zarracha ham yanada cheksiz mayda zarrachalarga bo‘linishi mumkinligi isbot qilindi. Shuning uchun ham isbot qilishda o‘rganilayotgan masalaning mohiyatiga yanada chuqurroq kirib borish talab etiladi.