Imperativ axloq (lotincha imperativus – farmon) – axloqshunoslik tarixida muayyan iz qoldirgan nemis faylasufi I.Kant qarashlarida axloqiy qonunni tavsiflagan asosiy tushuncha. Kant gnoseologiyada bo‘lgani kabi o‘z falsafasida ham inson faoliyati va xatti-harakatlarini asoslaydigan umumiy va zaruriy qonuniyatlarni topishga harakat qilgan. Uning fikricha, imperativ axloq mutlaq, umumiy, barcha uchun ahamiyatli bo‘lishi shart, ya’ni qonun shakliga ega bo‘lishi kerak. Faqat imperativ axloqning tamoyil va qoidalariga mos keladigan xulq-atvor axloqiydir. Kant talqinidagi imperativ axloqning mazmuni Konfutsiy va Gobbsning "O‘zingga ravo ko‘rmagan narsalarni birovga ham ravo ko‘rma", Lokkning "O‘zingga ravo ko‘rgan narsani boshqalarga ham ravo ko‘r!" degan hikmatlariga o‘xshab ketadi. Aslida bunday fikr va xulosalar boshqa xalqlar, davrlar va mutafakkirlar ta’limotlarida, jumladan, islom dinining asosiy manbalaridan bo‘lmish hadislarda ham mavjud.