U ishxonasi tomon ohista ketarkan, boshi uzra jilolanayotgan Quyoshga tashakkur degisi keldi. Axir ana shu oftob iliq nurlari bilan uyg‘otadi butun borliqni. Keyin o‘yga cho‘mdi: “Ayol ham quyoshga  o‘xshaydi-ya!”

Umri ko‘z o‘ngida birma-bir jonlandi.

U go‘dak edi. 

Bir mehribon ayol uni tongda uyg‘otardi:

– Tur, bolaginam, bog‘changga kech qolyapmiz!

U bola edi.

Bir munis ayol tonglari uni uyg‘otar edi:

– Tur, bolam, maktabingga kechikasan!

U yigit edi. 

Bir mushtipar ayol uni ertalablari uyg‘otardi:

– Uyg‘on, o‘g‘lim, o‘qishingga kechikyapsan!

U erkak bo‘ldi.

Sahar uni bir go‘zal ayol uyg‘otdi:

– Turing, dadasi, ishingizga kech qolyapsiz!

"Ha, – dedi u shivirlab, – erkakni uyg‘otgani uchun ham Ayolga tashakkur!"

Mansur JUMAYEV