Tavhid (arabcha, yakkaxudolik) – yakkaxudolik haqidagi Allohning birligiga ishonish, Uni yagona deb bilish, Allohning zotida ham, sifatlarida ham, ishlarida xam, fe’lida ham, ismlarida ham, hukmlarida ham sherigi yo‘q, deb e’tiqod qilish.

Tavhid uch qismdan iborat: sifatlar tavhidi, robbilik tavhidi, ilohiylik tavhidi.

Olimlar nazarida tavhid e’tiqodga taalluqli bo‘lsa, so‘fiylar uchun u maqsad, mushohada, ma’rifat hisoblanadi. Birinchisi – bilish va tasdiq etishga asoslansa, ikkinchisi idrokdan zavq olishga suyanadi. Diniy adabiyotda tavhid – tavhidi imoniy, tavhidi ilmiy, tavhidi holiy, tavhidi ilohiy kabi turlarga ajratiladi. Islom dinida tavhid alohida ilm sifatida keng o‘rganilgan. O‘rta asrlarda ushbu masalaga bag‘ishlangan ko‘plab diniy-falsafiy asarlar yaratilgan bo‘lib, ularning mazmuni asosan inson e’tiqodini mustahkamlash, dunyoqarashida mavjud shubha-gumonlarni bartaraf etish, odamlarning ma’naviy jihatdan qudratli bo‘lishiga qaratilgan.