Ҳадис (арабча гап, суҳбат) – Пайғамбаримиз Муҳаммад (с.а.в.) айтган гаплари, қилган ишлари ва бошқа қилган ишларга муносабати ҳақида саҳобалар, Пайғамбар алайҳиссаломни кўрган кишилар қилган ривоятларни англатадиган тушунча. Ҳадислар мазмун-моҳиятига кўра одамларни эзгулик, ўзаро ҳамжиҳатлик, биродарлик, адолатпарварлик каби юксак инсоний фазилат ва сифатларга эга бўлишга чорлайди. Ўн тўрт асрдан зиёд вақт давомида ҳадислар инсонларни жаҳолат ва залолат ботқоғидан ҳидоят ва нажот йўлига даъват этиб келмоқда. Ҳадислар бир неча турга бўлинади. Пайғамбаримиз (с.а.в.) баъзи ҳадисларни айтган пайтларида олдиларида битта киши бўлган. Ўша киши Расулуллоҳ (с.а.в.) айтган гапларини бошқаларга етказган. Бундай ҳадисни «оҳод», яъни, «бир киши эшитган ҳадис» деб номланади. Баъзи ҳадисларни айтган пайтларида олдиларида кўп кишилар бўлган ва бундай ҳадислар «мутавотир», яъни, «кўп кишилар эшитган ҳадис» деб аталади ҳамда энг ишончли ҳадис саналади. Ҳадислар Пайғамбаримиз (с.а.в.) ҳаётлигида тартибга солинмаган ва китоб ҳолига келтирилмаган эди. Биринчи ҳадислар тўплами Молик ибн Анаснинг «Муватто», аш-Шофийнинг «Ар-рисола» ва Аҳмад ибн Ҳанбалнинг «Ал-Муснад» асарларидир. Имом Бухорий, Имом Термизий, Имом Муслим, Ибн Можжа каби бир қатор муҳаддис олимлар ҳадисларни текшириб, уларни саҳиҳ ва заифга ажратиб бердилар. Энг ишончли ҳадис тўплами – «Олти ишончли тўплам»дир. Бу борада улуғ муҳаддис Имом Бухорийнинг «Ал-жомеъ ас-саҳиҳ» асари энг мукаммал тўплам ҳисобланади. Мустақиллик йилларида Имом Бухорий, Имом Термизий каби муҳаддисларнинг ҳадис тўпламлари ўзбек тилида нашр қилинди. Ҳадисларда илгари сурилган тавҳид, диёнат, Ватан ва халққа садоқат, ҳамжиҳатлик, бағрикенглик, ўзаро ҳамкорликка чорловчи ғоялар ёш авлодни комил инсонлар қилиб вояга етказишда муҳим восита бўлиб хизмат қилмоқда.