Kuz yarimlagan. Tong sahardan  hovlida qo‘ni-qo‘shni, bir-ikki yaqin qarindoshlarning qorasi ko‘rindi. Fotiha tortilgan so‘ng, birpasda ikki singil yig‘i-sig‘i qilishga tushdi.

– Onasi, bolalar senga omonat, tez qaytaman, – ro‘moli uchini tishlab piqillagancha bir chetda turgan xotinini Omon tinchlantirgan bo‘ldi.

– Dadajon, qachon kelasiz? – qizaloq uzun kipriklari orasida chaqnagan ko‘zlarini unga tikdi. Otasi Robiyani yerdan dast ko‘tardi, qiqirlatib odatdagiday chir aylantirdi, qaroqlaridan o‘pib, boshini siladi.

– Ukang “dada” deyishi bilan qaytaman, – beshikda beg‘am tamshanib yotgan chaqaloq tepasiga keldi-yu, uyg‘onib ketmasin deb ovozini pastlatdi.

Orada urush tugadi. Ungacha ukasining tili ham chiqib, birinchi aytgan so‘zi “dada” bo‘ldi. Lekin bir-ikki xat-xabardan so‘ng Omondan darak umuman chiqmadi. Qizaloqning yodida o‘sha kungi  otasining g‘amboda ko‘zlari va hazin ovozi butun umrga muhrlanib qoldi.

***

– Oyijon, yordamlashib yuborasiz, a? – tanish ovozdan ayol o‘ziga keldi.

– Ha-da, “Tinchlik” haqida  yozishimiz kerak edimi? – yonoqlariga sizib tushgan yoshlarni tezda sidirdi. Omonni bag‘riga mahkam bosib, ko‘nglini bo‘shatgan bo‘ldi.

Maxzuna MAMAJONOVA