Rivoyat qilishlaricha, saljuqiy hukmdor sulton Sanjarning saroyida Muiziy degan shoir bo‘lar ekan. U hukmdorning o‘tirib-turishi, yegan taomi, kiygan libosigacha madh qilib yurarkan.

Bir kuni sulton a’yonlari safida Muiziyni ham ovga olib ketibdi. Shikor vaqti hukmdor kiyikni otaman deb Muiziyni otib qo‘yibdi. Jarohatlangan shoirni ko‘tarib saroyga olib kelishibdi. O‘q o‘z hunarini ko‘rsatibdi. O‘lim to‘shagida yotganini his etgan Muiziy shohni chaqirishlarini so‘rabdi.

Sulton Sanjar “O‘ladigan bo‘lsa, holidan xabar olganim bo‘lsin” debdi. Hukmdor  yoniga kelishi bilan maddoh shoir sulton otgan o‘qni madh etib, ash’or o‘qibdi va joni uzilibdi.

O‘sha so‘nggi she’r mazmuni bunday ekan: “Siz otgan o‘q shunday chiroyli uchdiki, unga mahliyo bo‘ldim, o‘qingiz unga ko‘ngil berganimni sezdi shekilli, mening ko‘ksimdan joy oldi”.