Sankt-Peterburgda o‘qiyotganimda dog‘istonlik Ramazon ismli do‘stim bilan qilgan suhbatim hech esdan chiqmaydi:

– Qishlog‘ingizda nimalar o‘sadi? – so‘radim bir kuni undan.

– Hech narsa!..

– Daraxt ham yo‘qmi?

– Hamma yoq tog‘-tosh…

– Hayvonlar nima yeydi?

– Giyoh o‘smaydigan joyda hayvon nima qilsin?!

– Qazilma boyliklaring ko‘pdir-da?

– Bilmayman, biron narsa ham qazib olishmaydi.

– Unda, aholining tirikchiligi qanday o‘tadi?

– Hamma narsa tashib keltiriladi.

– Bunday joyda yashab nima qilasizlar? Biror yoqqa ko‘chib ketmaysizlarmi?

– Aqling joyidami?! Bu bizning Vatanimiz, axir!..

Ulug‘ shoirimiz Abdulla Oripovning bordiyu peshonamga muzliklar yozilgan bo‘lsa, mehrimni o‘sha muzliklarga bermasmidim, degan tavallosi mazmun-mohiyatini aynan o‘sha kuni chuqur his qildim.

Abdunabi BOYQO‘ZIYEV