Yo‘l tirband. Iftorlik vaqtiga oz qolgan. Ulgurmaymiz deb, asabiylasha boshlagan o‘g‘limni tinchlantirib, mashinaga bir-ikki qadoq suv va xurmo solib qo‘ymagani uchun koyigan bo‘ldim.

– Endi yozg‘irma, asabiylashma! Hamma ham biz kabi iftorlikka shoshayapti. Ana qara, yo‘lda nimadir bo‘lgan. Shunga tirbandlik bor.

Darhaqiqat, yigirma qadamcha oldinda ikki mashina to‘qnashib, tartibsizlikka sabab bo‘lgan ekan. Arang o‘tvolib, yo‘lda davom etdik. Ammo bir chaqirimcha yurmay, YPX xodimi yo‘l to‘sdi:

–Uf, qanaqa kun bugun, oyi? Birorta qoidani buzganim yo‘q-ku! Hech bo‘lmasa Ramazonda to‘xtatishmasa bo‘lardi. Hozir yana biror kamchilik topishmasa go‘rga edi.

U g‘udrangancha xujjatlarni olib jahl bilan eshik ochdi, ammo chiqishga ulgurmadi. Mashinaga yaqinlashib, tirjayib o‘zini tanishtirgan komandir uzrnamo bosh egdi:

– Xujjatlarni joyiga qo‘yavering. Qoidani buzganingiz yo‘q!

Zo‘rg‘a turgan o‘g‘limning asabi dosh bermadi:

– Jarimam ham yo‘q! Nima, hazillashyapsizmi? Insof ham kerakda! Ro‘za paytida-ya!

YPX xodimi yanayam xalimlik bilan uzr so‘rab, ochiq turgan oynadan bir yelim xaltani uzatdi:

– Og‘iz ochish payti bo‘ldi, hurmatli haydovchi. Ramazon muborak!

O‘g‘lim angrayib, yelim xaltani menga uzatdi. Shoshib ochdim. Qarasam, ikkita qadoqlangan suv va bir quticha quritilgan xurmo turardi. O‘g‘lim o‘z muomalasidan uyalib, xijolat tortdi.

Og‘zimizni ochdik. Shundagina atrofga diqqat qilib, boshqa haydovchilarga ham iftorlik tarqatayotgan yana besh-oltita YPX xodimiga ko‘zimiz tushdi. YPXchilarni birinchi marta chin ko‘ngildan duo qilib yo‘limizda davom etdik.

Muazzam IBROHIMOVA