–Rizqim bu yerlarda emas ekan, ona! Yigit boshi omon bo‘lsa, do‘ppi topiladi. Nasibam qayerlarda sochilgan bo‘lsa o‘sha yerda qo‘nim topaman-da. Fotiha bering, chet elga ketay.

–Bu nima deganing, bolaginam. Yaratgan barchaning rizqini o‘z elida sochib qo‘yibdi. O‘zga yurtlarda emas nasibang. Faqat bir oz sabr qil, harakatingni qo‘yma...

–E, qachongacha? Ketaman! Bu yerda topgan bir so‘mimni u yerlarda o‘n so‘m qilib topaman. Duo qiling endi, rizqimni topay!

Ona noiloj qo‘lini duoga ochdi.

–Qayda bo‘lsang ham boshing toshdan bo‘lsin, o‘g‘lim. Rizqing butun bo‘lsin.

O‘g‘il ketdi. Izlagan rizqini o‘zga ellarda topdi. Juftini ham, turmushini ham o‘sha yerlardan qildi. Farzandlari chet elda tug‘ildi. Nasibasi butun bo‘lib, davlatga erishdi. Ammo... halovat topa olmadi. O‘shanda onasidan bir og‘iz xotirjamlik, saodat tilamagan ekan. Pul topdiyu, baxt topmadi. Hamon izidan ko‘zlari javdirab qolgan onasi xayolidan ketmaydi. Behalovat tunlar esa unga azob bergani bergan... Erta tongda esa u ahd qildi:

–Onamning oldiga ketaman! Vatanimni sog‘indim.

Rizqini izlayotgan bolamning ko‘ngli buzilmasin, unga bildirmang, deb u dunyoga rixlat qilgan onaning ruhi esa uni kuzatib turardi...

Nodira IBROHIMOVA