Gilozoizm (yun. hyle - jism va zoe — hayot) — borliqdagi barcha narsalarni jonli deb hisoblaydigan ta’limot. Birinchi marta 1678-yilda Kedvort tomonidan naturfalsafiy konsepsiyalarda, xususan, qadimgi yunon falsafasida, jonli va jonsiz materiya o‘rtasidagi tafovutni inkor etish maqsadida qo‘llanilgan. Bu ta’limotga ko‘ra, olamdagi barcha narsalar, organik yoki noorganik bo‘lishidan qat’i nazar, jonlidir. Falsafa tarixida gilozoizmga asoslangan yondashuv Fales, Anaksimandr, Anaksimen ta’limotlarida kam uchraydi. Gilozoizm ta’limotiga ko‘ra, borliq bu – hayot, yo‘qlik esa – o‘lim demak. Bu tushuncha keyinchalik Uyg‘onish davri faylasuflari B. Telizio va J. Bruno asarlarida rivojlantirilgan. Gollandiyalik alloma B. Spinoza tafakkur materiyaning atributi sifatida tabiatdagi barcha narsalarga taalluqli ekani, fransuz faylasuflari Didro Robine jon har qanday materiyaga xosligini ta’kidlagan.