U ishxonasi tomon ohista otlanarkan, boshi uzra jilolanayotgan Quyoshga tashakkur degisi keldi. Axir ana shu oftob o‘zining iliq nurlari bilan uyg‘otadi butun borliqni. Keyin o‘yga cho‘mdi:

«Ayol ham quyoshga o‘xshaydi-ya!» O‘tmishi ko‘z o‘ngida birma-bir jonlandi.

U go‘dak edi.

Bir mehribon ayol uni tongda uyg‘otardi:

–Tur, bolaginam, bog‘changga kech qolyapmiz!

U bola edi.

Bir munis ayol tonglari uni uyg‘otar edi:

–Tur, bolam, maktabingga kechikasan!

U yigit edi.

Bir mushtipar ayol uni ertalablari uyg‘otardi:

–Uyg‘on, o‘g‘lim, o‘qishingga kechikyapsan!

U erkak bo‘ldi.

Sahar uni bir go‘zal ayol uyg‘otdi:

–Turing, dadasi, ishingizga kech qolyapsiz!

«Ha, – dedi u shivirlab, – erkakni uyg‘otgani uchun ham Ayolga tashakkur!»

Mansur JUMAYEV