Do‘stim bilan ketayotgandik, ro‘paramizdan tekinga uy-joy olgan ayol chiqib qoldi. Yonida qizi ham bor edi.

– Yaxshimisizlar? – sherigim hol-ahvol so‘radi. – Yangi uyga joylashib oldinglarmi? Maza qilayotgan bo‘lsalaring kerak-a?

–Yaxshi-yu, o‘qish joyimdan uzoq ekan-da, darsga kechikyapman, – dedi qizi aftini burishtirib.

– Darsga kechikayotgan bo‘lsang vaqtli tur, – sherigim koyib berdi. –Ijara haqini to‘lolmagani uchun kvartirasidan chiqarib yubordi, deb onang yig‘lab yurgandi. O‘z uyingga ega bo‘lganingga jon demaysanmi?

–Yo‘q, xafamasmiz, jon deymiz, – endi onasi so‘z boshladi. – Faqat oyog‘imda varikozim bor edi, uy to‘rtinchi qavatda ekan, chiqib tushishga qiynalyapman-da... Shunga...

Sherigim menga qaradi. Men sherigimga. Ikkimizning ham xayolimizdan bitta fikr o‘tdi: “Noshukur”.

Lola O‘ROQOVA