Biz, to‘rt o‘rtoq vaqt va imkoniyat bo‘lganda yurtimizdagi turli shaharlarga sayohatga otlanamiz. Yo‘llarda ovqatlanishga kirar ekanmiz, oldimizga qo‘yilgan non yetmay qolsa men doim yarimta non so‘rayman. Ortib qolgan non burdalarini esa qo‘limga olvolaman. Bundan sheriklarim xijolat bo‘lishadi. Bir necha marta "qo‘ysangchi shu qilig‘ingni" deb dashnom ham berishdi.

Kunlardan bir kun biz yana sayohatga jo‘nadik. Shu yo‘ldan o‘tsak doim  kiradigan oshxonamizga kirdik. Ovqatlanish paytida non tugab qoldi. Xizmatchiga yarimta non buyurdim. O‘rtoqlarim ola qarashdi.

– Butun qilib beravering, – ulardan birining sabri chidamadi.

Kelgan o‘sha nondan bor yo‘g‘i ikki burdasini yedik. Qolgani qoldi. Turishimizda odatimga ko‘ra ularni oldim. O‘rtoqlarim esa menga ijirg‘anib qarashdi. Tashqariga chiqib qarasam, oshxonaning orqa tarafida bir chiroyli gul ochilib turibdi. Uni tomosha qilish uchun yurdim. Ortimdan o‘rtoqlarim ergashishdi.

Gulni tomosha qila turib  qarasak, qoplarda qotgan non burdalari oyoq ostida to‘kilib, sochilib yotibdi. Bular xo‘randalardan ortib qoladigan non burdalari edi. Men sheriklarimga qaradim, sheriklarim esa menga. Indamay yo‘lga otlandik. O‘shandan keyin biron joyga ovqatlangani kirsak o‘rtoqlarim nonni hisobi bilan aytadigan, oldimizdan ortib qolgan burdalarni esa mendan avval o‘zlari yig‘ishtirib oladigan bo‘lishdi.

Gʻayrat YO‘LDOSH