Altruizm (lot, alter - o‘zga) - ma’naviy xokisorlik, fidoiylik va insonparvarlikni ifodalaydigan tushuncha. Uni birinchi bo‘lib XIX-asrda fransuz faylasufi O. Kont muomalaga kiritgan. Lekin bu ma’naviy tamoyil Sharqda jumardlik nomi bilan ancha avval vujudga kelgan. O‘rta asrlarda musulmon Sharqida jo‘mardlik insonparvarlik va vatanparvarlikni targ‘ib etuvchi tasavvuf tariqatlaridan biri sifatida o‘z falsafiy asosiga ega bo‘lgan, Husayn Voiz Koshifiyning «Futuvvat nomai sultoniy yoxud javonmardlik tariqati» asarida bu tushunchaga ta’rif berilgan. Altruizm  kishidagi o‘z qavmdoshiga achinish hissidan, unga baxt va farovonlik tilash tuyg‘usidan kelib chiqadi. Mohiyatan beminnat homiylik, xayriya yoki ko‘makka asoslanadi. O‘z manfaatidan o‘zga manfaatini ustun qo‘yib yashash jumard insonning hayot tarziga aylanadi. Bu  oddiy xayriya yoki yordam emas, balki muhtojlikning har qanday ko‘rinishiga qarshi o‘ziga xos kurashdir. Altruizm  xudbinlikning ziddi sifatida ashaddiy pragmatizm g‘oyasiga qarshi kurashda, ma’naviy muhitni sog‘lomlashtirishda muhim ahamiyatga ega. Pahlavon Mahmud milliy tariximizda altruizmning haqiqiy timsoli deb e’tirof etilgan.