Munisa kursdosh dugonalari bilan naqd uch soat bozor aylangach, tili osilib qoldi.

– Qizlar, balki uyga qaytarmiz-a? – dedi u majolsiz nigohini dugonalariga qadab. – O‘lgudek charchadim.

– Gapirma, qorin ham piyozning po‘sti bo‘lib ketdi! – dedi to‘lachadan kelgan kursdoshi Nigora va uzoqda tog‘ora ko‘tarib, “xonimlar bor, issiqqina xonim!” deb turgan ayol tarafga ishora qildi.  – Voy, ana xonim bor ekan. Yuringlar,  xonim yeylik.

Munisa o‘sha tarafga o‘girildi va ko‘zlari olayib ketdi:

– E, yo‘q! Men bu ayolning xonimini yeganman, rosa mazamni qochirgan. Qizlar, qo‘ysanglarchi xonim-ponimni, undan ko‘ra, ketdik, o‘tirib lavash yeymiz.

Ular qornini to‘ydirib bo‘lgach, uy-uyiga tarqalishdi. Munisa qilgan xarididan xursand bo‘lsa-da, ko‘ngli g‘ash bo‘laverdi.

Uyga kelsa, hech kim yo‘q, demak onasi hali ham xonimlarini sotib bo‘lmagan...

Nargiza SHUHRAT