Bir odamning yetti o‘g‘li bor edi. Yettisi ham pahlavon bo‘ldi. Yettovi yetti tarafdan bosh ko‘tarsa, yer zirillardi. O‘g‘illari shuncha quvvatli bo‘lsa-da, ota xoksor edi. U birovning ko‘ngli og‘riganini ko‘rsa, mutaassir bo‘lib yig‘lardi. Odamning xo‘rlanganini hech qachon menga ko‘rsatmasin deb o‘tinardi.

Bir kuni ota bir musofirga duch keldi. Va uni mehmon qilib, uyidan bir kecha joy berdi. Noshud musofir shu kecha uning bor budini shilib ketdi. Cholning bor yo‘g‘i birgina qo‘yi qoldi. O‘g‘illari g‘azabga minib, chor tarifni ostin-ustin qilib, o‘g‘rini tutib, ota hukmiga topshirdilar. Ota noshudning yuziga qaray olmay yig‘ladi... Va o‘g‘illariga uyida qolgan bitta qo‘yni ham o‘g‘riga berishga buyurdi. Yetti pahlavon yetti tarafga hayron boqdilar. Lekin otasining hukmi hukm. U aytdi: “Men bu bandadan odamlik izlagan edim. Lekin undan mollik topdim. Mol mol bilan mamnun ekanmi, unga molni bering”.

O‘g‘ri oson qutilganiga echkisi egiz tuqqanday shod bo‘ldi.

Yetti yildan keyin o‘sha o‘g‘ri otaning huzuriga yetti bukilib keldi. O‘ksinib-o‘ksinib gapirdi: “Mening ham yetti o‘g‘lim bor edi. Yettisi ham odam bo‘lsin deb, o‘zim ularni boqdim. Yettovi ham mol bo‘ldi, o‘g‘ri bo‘ldi. Yettisi yetti zindonni obod qilib o‘tiribdi. Sening qarg‘ishing tegdi”.

Ota yana mutaassir bo‘lib ko‘p yig‘ladi. Odam bo‘lib birovni qarg‘amaganman, dedi. O‘g‘ri: “Nimaga yig‘layapsan?” deb so‘radi. Chol: “Sen va sening bolalaring uchun yig‘layapman” dedi. O‘g‘ri yana so‘radi: “Endi nima qilay?” Chol javob berdi: “Xoksor bo‘l-da, yig‘lashni o‘rgan. Birovlar uchun ham yig‘lashni o‘rgan. Shunda sening ko‘z yoshlaring yetti maxluqdan yetti odamni chiqaradi”.

Eshqobil SHUKUR

“O‘zligim – o‘zbekligim” turkumidan