“Doʻmbirasiz baxshi boʻlmas, yomonsiz yaxshi boʻlmas” degan maqol bor. Elimiz baxshilarni hamisha yaxshi koʻrgan, qadrlagan. Xalq qoʻshiqlari va dostonlarini yoddan kuylovchi oqin maʼnosini anglatgan baxshi soʻzi aslida tilimizga sanskrit tilidan kirib kelgan. “Oʻzbek tilining izohli lugʻati”da izohlanishicha, sanskrit tilidagi “bhikshu” soʻzi “budda ruhoniysi, donishmandi; duoxon, darvesh” degan maʼnolarni bildirgan. Keyinchalik sanskritcha “bhikshu” soʻzi tilimizda “baxshi”ga aylanib ketgan.

“Qadimgi turkiy til lugʻati”da baqšï (bag-šï) soʻzining Xitoy tiliga xos boʻlib, “ustoz, murabbiy” maʼnosini ifodalagani taʼkidlab oʻtilgan. Chingiziylar va temuriylar saroyida xizmat qilgan mirza, kotib, munshiylar ham baxshi istilohi bilan ifodalangan.

Eshqobil SHUKUR, “Bobosoʻz izidan” kitobidan