Haqorat – kishining izzat-nafsi, iffati, gʻururiga tegadigan soʻzlar bilan shaʼni va qadr-qimmatini tushirish, tahqirlash amalga oshirilgan harakatni anglatuvchi tushuncha. Haqorat ogʻzaki, yozma ravishda yoki xatti-harakat, imo-ishoralar, shuningdek, boshqa shaxslar oldida yoki jabrlanuvchining eshitishiga ishonch hosil qilgan holda uning orqasidan amalga oshirilishi mumkin. Haqorat oqibatida maʼnaviy zugʻum tufayli shaxsning sogʻligʻiga shikast yetkazilishi mumkinligini ham istisno qilib boʻlmaydi. Shaxs shaʼni va qadr-qimmatini beodoblik bilan qasddan tahqirlash turli xatti-harakatlarda (masalan, beandishalik bilan soʻkish, turli haqoratomuz ibora va mulohazalarni yozish, yuziga tupurish, jabrlanuvchiga nisbatan behayo xatti-harakatlar va imo-ishoralar qilish va hokazo) ifodalanadi. Haqorat qilish jinoyatining tarkibi mavjud boʻlishi uchun shaxsning shaʼni va qadr-qimmatini tahqirlash beodoblik bilan, yaʼni jamiyatda qabul qilingan odob-axloq qoidalariga mutlaqo zid koʻrinishda ifodalanishi zarur. Haqorat qilish odatda bevosita sodir etiladi, ammo jabrlanuvchi bu haqda xabar topadi, degan taxmin bilan sirtdan, vositachi orqali ham amalga oshirilishi mumkin. Haqorat qilganlik uchun javobgarlik masalasini hal etishda jabrlanuvchi shaxsning hissiyotidan kelib chiqib, xulosa chiqarish mumkin emas. Bu hissiyot oʻziga haddan ziyod bino qoʻyish xususiyatidan kelib chiqqan boʻlishi ham mumkin. Xafa qilish har xil boʻlishi mumkin, ammo ularning hammasi ham haqorat boʻlavermaydi. Shaxs qadr-qimmatini tahqirlaydigan va beodoblik bilan qilingan harakatgina haqorat deb eʼtirof etiladi. Shaxsga berilgan salbiy baho haqiqatni aks ettiradi, ammo u beodoblik bilan bayon etilgan hollarda haqoratning tarkibi mavjud boʻladi. Aksincha, odob doirasida bayon etilgan tanqid haqorat hisoblanmaydi. Haqorat har doim maʼlum bir shaxsga qaratilgan boʻladi.