Yuzsizlik – insoniy odob qoidalariga amal qilmaslik, oʻzidagi salbiy xususiyat va kamchiliklardan uyalmaslik, ularni oshkora namoyish qilgan holda amalga oshirilgan xatti-harakatni ifodalovchi tushuncha. “Yuzsizlik” salbiy maʼnodagi ibora boʻlib, “hayoli”, “iboli” kabi soʻzlarga qarshi qoʻyiladi. Oʻzida hayo tuygʻusi boʻlmagan odam oʻzgadan hayoli boʻlishni talab qila olmaydi va bunday talab tuygʻusi unda boʻlmaydi ham. Oila odobiga koʻra, yuzsizlik tushunchasiga teskari boʻlgan xislatga ega katta yoshlilar bolalarga, balogʻatga yetgan farzandlar, kelinlar kattalarga ochiq-sochiq holda koʻrinmaydi, bachkana qiliq qilmaydi, beparda soʻzlarni aytmaydi, ular uchun sizsirash hurmat belgisi hisoblanadi. Bunday odamlar koʻchaga uy kiyimida chiqmaydi, soʻrab kelgan kishini koʻcha eshik oldida mahtal qilib qoʻymaydi, darhol uyga taklif qiladi. Mehmon kutilganda bolalarga pokiza kiyimlar kiydiriladi, hovli-koʻchalar ozoda saqlanadi, xunuk koʻringan narsalar koʻzdan chetga olib qoʻyiladi. Bunday xislatlardan mahrum boʻlish yuzsizlikka olib kelishi tabiiy. Yuzsizlik soʻzi “surbetlik”, “bezbetlik” tushunchalariga maʼnodosh hisoblanadi. “Yuzsiz”, “surbet”, “bezbet” tushunchasisi ahloqsiz, yomon xulqli, tartibsiz, andishasiz va betgachopar kishilarga nisbatan qoʻllanadi. “Yuzsiz” soʻzi “yuzi qora” iborasiga ham maʼnodosh hisoblanadi. Yuzsizlar, yaʼni yuzi qoralar nojoʻya xatti-harakatlari bilan izzat-obroʻsini yoʻqotgan, el-yurt dashnomiga uchragan kishilardir.