Qadim zamonda suv tashuvchi bir yigit bo‘lgan ekan. U obkashining ikki chetiga ilingan chelaklarda suv tashir ekan.

Chelaklardan birining tagida teshik bo‘lib, manzilga yetguncha suvning yarmi to‘kilib borar ekan. Butun chelak o‘z vazifasini to‘la-to‘kis bajarayotganidan mag‘rurlanar, teshigi esa ishining yarminigina bajara olayotganidan uyalib, hijolat chekar ekan.

Bir kuni teshik chelak egasiga debdi: “Men sendan uzr so‘ramoqchiman, olgan suvingning yarmini yetkaza olaman, buning uchun juda hijolatman”.

Suv tashuvchi yigit unga javoban: “Seni ko‘tarib keladigan tomonimdagi gullarni ko‘rganmisan? Men ularni ataylab shu tomonga ekkanman. Har safar suv tashiganimda sen ularni sug‘orib ketasan. Yo‘lakning sen tomoni chamanzor. Ko‘rganlarga quvonch baxsh etadi. Men ham necha martalab ayolimga shu gullardan sovg‘a qilganman. Ularning hammasi sening xizmating samarasi... Buning uchun senga rahmat”, debdi.

Teshik chelak esa mamnun holda gullarni sug‘orishda davom etibdi.

Akbarshoh RASULOV