Rahmdillik – oʻzgalarga nisbatan mehr-shafqat, mehribonlik, insonparvarlik tuygʻusini ifodalovchi tushuncha. Rahmdillikning tub mohiyati insonni hurmat qilish, qadr-qimmatini bilish hamda ularga mehribonlik koʻrsatishdan iboratdir. Rahmdillik oʻzgalarga mehr-shafqat koʻrsatish, amaliy koʻmak berish kabi insoniy fazilatlarda namoyon boʻladi. Insondagi rahmdillik va mehribonlik uning maʼnaviy goʻzalligidan, nozik tabiat egasi ekanidan dalolat beradi. Shuningdek, rahmdillik ijobiy fazilatlar bilan boyitib boriladi. Rahmdil kishi ezgu ishlar qilishga moyil, qalbi daryo insondir. Ular oʻzgalarga nisbatan mehr-shafqatli boʻladi. Rahmdil inson yaxshilikdan kuch olib, el manfaatini koʻzlaydi, oʻzgalar manfaatini oʻz manfaatidan ustun qoʻyadi. Insonda achinish hissining mavjudligi uning rahmdilligidan dalolat beradi. Rahmdil insonning niyati xolis, yordami begʻaraz boʻladi, oʻzgalarga maʼnaviy oziqa beradi. Oliyhimmat, rahmdil, saxiy inson toʻlib-toshib oqayotgan daryoga oʻxshaydi, u oʻzidagi ilm-maʼrifatdan, ezgu ishlardan hammani bahramand qilgisi keladi. Hadisi sharifda keltirilishicha, “Alloh taolo oʻz rahmatini yuz boʻlak qildi. Toʻqson toʻqqiz boʻlagini Oʻzida olib qoldi va qolgan bir boʻlagini Yer yuziga tushirdi. (Mana shu bir boʻlak rahm butun mavjudotlarga taqsimlandi). Urgʻochi otning oʻz bolasini bosib olmaslik uchun oyogʻini tortishi ham mana shundandir”.