Padarkush – oʻz otasini oʻldirgan qotilga nisbatan qoʻllanadigan tushuncha. Padarkush “ongsiz”, “kaltabin”, “manqurt” soʻzlariga sinonim hisoblanadi. Negaki, padarkush oʻz qilmishini ongsizlik, kaltabinlik, manqurtlik asosida bajaradi. Tarixdan buyuk alloma Mirzo Ulugʻbekning oʻgʻli Abdulatifning otasiga nisbatan padarkushlik qilgani maʼlum. Bunday jirkanch ishga qoʻl urgan kimsalar abadul-abad tavqi laʼnatga duchor boʻlgan. Jamiyat taraqqiyotining maʼlum bir davrida unda kuchli ijtimoiy-siyosiy oʻzgarishlar boʻlishi tabiiy. Bunday sharoitda muayyan gʻoyaga kuchli ehtiyoj seziladi. Xususan, XX asr boshlarida oʻzbek xalqining maʼrifatga boʻlgan intilishi kuchayib, bu hol ayniqsa, maʼrifatparvar-jadidlarning saʼy-harakatlarida yaqqol namoyon boʻldi. Maʼrifati yuksak odamning maʼnaviyati ham yuksak boʻladi, degan gap oʻsha paytlarda oʻzini oqladi. Maʼrifatsiz odam maʼnaviy jihatdan qashshoq boʻlib, hatto oʻz otasini oʻldirish darajasigacha borishini maʼrifatparvar adib Mahmudxoʻja Behbudiy “Padarkush” dramasida haqqoniy tasvirlab berdi.