Nazm (arabcha nazm(un) – durni ipga terish, tartibga solish; yunoncha poiesis – ijodiyot) – keng maʼnoda: soʻz sanʼati, sheʼriyat, nasriy asarlardan farqli oʻlaroq, sheʼriy shakldagi asarlar (masalan, poema, gʻazal, ruboiy, qoʻshiq va boshqalar). Garchi nazm lirik shaklda tabiatni ifodalasada, nazmning obyekti inson, uning ijtimoiy hayoti va kurashidir. “Butun olam, – degan edi V.G.Belinskiy, – barcha ranglar, boʻyoqlar va sadolar, butun tabiat va hayot formalari nazm hodisalari boʻla oladi”. Nazm koʻchma maʼnoda biror hayotiy hodisaning nashʼasi, maftun etishini ifodalaydi. Oʻzbek mumtoz adabiyotida nazm yetakchi boʻlgan, nasr nisbatan kam rivojlangan edi. Nazm shakli nasrdan ustun qoʻyilgan. Chunki, nazm irratsional hodisa (ilhom orqali yoziladigan) boʻlib, juda kam insonlarda uchraydigan nodir voqelikdir, nasrni esa mehnat, izlanish orqali yozish mumkin.