OTALAR VA BOLALAR
U oddiy odam edi. Hammolchilik qilardi. To‘rt qiz, uch o‘g‘ilni oyoqqa turg‘azdi. O‘g‘illarini uylantirdi. Qizlarini chiqardi.
Hammasini uyli-joyli qildi.
Ko‘z yumayotganida «hammalaringdan mingdan-ming roziman», dedi...
Qarashsa, kafanligi yo‘q ekan...


GUMROH BANDALAR
Odamlarga hayronsan. Ota-onasi tirikligida ikki og‘iz shirin so‘zni tekinga aytmaydi-da, ular o‘lganidan keyin ming-ming pul sarflab, o‘sha so‘zlarni qabrtoshga yozdirib qo‘yadi...


«TUTINGAN» O‘G‘IL
Amal kursisida o‘tirganingda kim eng ko‘p tovoningni yalasa, kursidan tushganingda o‘sha birinchi bo‘lib sendan yuz o‘giradi, deganlari qanchalik to‘g‘ri ekaniga o‘zim ishonch hosil qildim.
Bir qadrdonim bor edi. Kunora qo‘ng‘iroq qilib, haftada kelib turar, shifoxonaga tushib qolsam, «ovora bo‘lmang», deyishimga
qaramay hammadan avval yetib borar, ta’til paytida O‘zbekistonning qaysi burchagiga dam olmay, topib borar, «bir cho‘qimgina» osh qilmasa, ko‘ngli joyiga tushmas edi... Bunisi ham mayli, ikki gapning birida «men sizni otam deganman, siz mening otamsiz», deb, Xudoni o‘rtaga solib qasam ichardi...
Mansabim jinday o‘zgargan edi, «bolam»ni yo‘qotib qo‘ydim. Surishtirsam boshqa ota izlab yurgan ekan...


«OTCHOPAR»DA
«Otchopar» bozorida eski do‘stimni uchratib qoldim. Matematik... Olim... Sigaret sotib o‘tirgan ekan... Meni ko‘rib ko‘zini yashirdi. Men ham burilib ketdim...
Ikkalamiz bir-birimizdan nega uyalganimizni bilmayman. Negadir... yig‘lagim keldi...


UMR
Tanishdilar... Sevishdilar... Turmush qurdilar... Farzand ko‘rdilar...
To‘ng‘ichi nimjonroq edi. Kasal bo‘lib, ko‘p kuydirdi... O‘rtanchasi o‘yinqaroq edi... Qamalib chiqdi...
Kenjasi qiz edi... Erkaroq o‘sdi. Turmushi buzildi...
Bir kuni erkak kechasi uyg‘onib ketdi. Uzoq o‘ylab yotdi. Qarasa, ayoli ham uyg‘oq ekan.
– Onasi, – dedi. – Dunyoga kelib nima ko‘rdik o‘zi?
– Bilmasam, – dedi ayoli xo‘rsinib...
...Bobotoqqa borganimda qurib qolgan ikkita daraxtni ko‘rgandim. Ikkalasi bir-biriga suyani-i-ib turardi...

SURAT
Dunyoning ishlari doim shoshilinch. Odatdagidek tik turgancha nonushta qilayotgan edim. Onam odatdagidek qistardi:
– O‘tirsang-chi, bolam. Birpas o‘tirgin.
– Bo‘ldi, ketdim.
– Shoshma, bolam. – Onam ko‘zimga odatdagidan boshqacha, qandaydir mung bilan termildi. – Gap bor.
Tipirchilab soatga qaradim: hali benzin olish kerak, ishga borish kerak, keyin nashriyotga o‘tish...
– Nima edi?
Onam ko‘zimga hamon ma’yus termilib o‘tirardi.
– Suratga tushaylik, – dedi to‘satdan.
Ajablandim.
– Nega?
– Yaqinda men o‘laman.
Onam bu gapni xuddi: «Qo‘shninikiga chiqib kelaman», degandek ohangda aytdi. Kulib yubordim.
– Qo‘ysangiz-chi, oyi.
Shunday dedim-da, chiqdim ketdim.
Oradan ikki hafta o‘tdi-yu... Kechalari uyg‘onib ketaman, o‘ylayman. O‘ylayman: sen nomard, sen ahmoq nimaga, nimaga o‘shanda kulding? Suratga tushishga vaqting yo‘qmidi? Kerak bo‘lsa topasan-ku! Kitob uchun, jurnal uchun, ish ustida, bog‘da, ko‘chada... Nima, sen kinoyulduzmisan?
Jahonshumul shaxsmisan? Ana, bir dasta surating yotibdi. Har xil. Har yerda... Faqat... Onang bilan tushgan surating yo‘q!