Mehr insonga xos barqaror tuyg‘u bo‘lib, shaxsning kelajak avlodlar baxt-saodati yo‘lidagi beg‘araz faol xatti-harakati hisoblanadi. Mehr o‘z mohiyatiga ko‘ra, axloqiy tushuncha bo‘lib, muhabbatga nisbatan jamoaviy birlikni ta’minlashdagi o‘zaro aloqalarning murakkab qismini anglatadi. Chunki, mehr shaxsning o‘zgalarga beg‘araz yordamini, o‘zgalar g‘am-tashvishiga hamdardligini anglatadi. Mehr ijtimoiy birdamlik ifodasi sifatida kishilik jamiyati uchun juda zarurdir. Azaldan odamlar ikki toifa “qon-qarindosh” va “begona”ga bo‘linib yashab keladi. Bunda mehr ba’zan ma’naviy mezon bo‘ladi. Mehr ijtimoiy yaqinlikning muhim axloqiy jihatidir. Jamiyat taraqqiyotida qon-qarindoshlik bir oila, mahalla, qishloq, tuman, viloyat va millat doirasida namoyon bo‘ladi. Markaziy Osiyo xalqlari turmush tarzida dehqonchilik tabiat bilan bevosita bog‘liq bo‘lib, jamoaviy mehnatni taqozo etgan. Bu hol odamlar orasida o‘zaro ichki qalb birligi tuyg‘usini o‘stirgan. Shu boisdan mehr-oqibat ikki jihatni, ya’ni shaxsning o‘z qavmi a’zolariga moddiy yordam ko‘rsatish bilan birga, ularning ma’naviy g‘am-tashvishlariga hamdardlik qilishga tayyor turish fazilatini mujassam etgan. Diniy ta’limotlarda mehr g‘oyasi asosiy tamoyillardan biri hisoblanadi. Mehr turli madaniyat va dinlarga ega bo‘lgan millatni bir-biriga yaqinlashtiradi, milliy manfaatlarni himoya qilishda yanada mustahkamlanadi. Uning ijtimoiy ildizi oila bo‘lib, mehr ota-ona va farzandlarning ma’naviy aloqalarida mujassamlashadi. Farzandlar fe’l-atvori, tabiati va dunyoqarashini belgilaydigan mezon va qarashlar – yaxshilik va ezgulik, olijanoblik va mehr-oqibat, or-nomus va andisha kabi muqaddas tushunchalarning poydevori oila sharoitida qaror topadi.