Marosim – rasm-rusum, an’anaga aylangan namoyish; shaxs, guruh va jamiyat hayotidagi muhim hodisalarni nishonlash shakli. Dastlab marosim diniy tizimlar doirasida vujudga kelib, individning ijtimoiy tizim bilan aloqalari ifodalangan. Hozirgi davrda marosim asosan, maishiy turmush, siyosiy va ijtimoiy tizimlar hayotida namoyon bo‘ladi. Marosim tarkibi odatda timsoliy harakatlarning qat’iy belgilangan siklik tartibidan iborat bo‘lib, raqslar, qo‘shiqlar, rasmlar, predmetlar, matnlardan tashkil topadi. Marosimning quyidagi asosiy turlari farqlanadi: diniy marosim fuqarolik marosimlari, etnik marosim, siyosiy marosim, diplomatik marosim va hokazo. Marosim turlari ko‘pincha birbiri bilan qo‘shilib, aralashib ketadi. Ular orasida diniy marosimlar qadimgi bo‘lib, marosimning boshqa turlari asta-sekin ulardan ajralib chiqqan. Marosimni o‘tkazish individ va guruh hayotidagi muhim voqealarni nishonlashdan tashqari, uning miqyosi, unga sarf qilingan xarajatlar hajmi marosim subyektining ijtimoiy mavqei, boyligi, daromadi to‘g‘risida ham guvohlik beradi. Natijada odamlar qadim zamonlardan boshlab marosimni faqat e’tiqod yoki zarurat tufayli emas, o‘z mavqei, boyliklarini ko‘z-ko‘z qilish, soxta obro‘ orttirish maqsadida ham bajara boshlagan. Bu hol ayniqsa o‘rta asrlarda avj olgan. Masalan, “Boburnoma”da Sulton Mahmud Mirzoning qizi Oqbegimning nikoh to‘yi marosimida oltindan pistalar va kumushdan bodomlar yasalib, mehmonlarga tortiq qilingani bayon qilinadi. Marosimlarni o‘tkazishda haddan ortiq dabdababozlik, rasmiyatchilik va shu kabilar ularning qadr-qimmatini tushiradi.