Bemehr(lik) – insonning boshqalarga nisbatan salbiy yoki neytral tus olgan hissiy munosabatini ifoda etuvchi tushuncha. Bemehrlikni ikki maʼnoda talqin etish mumkin: birinchidan, u odamlarga nisbatan salbiy munosabat, tajovuz va shafqatsizlikni anglatsa, ikkinchidan, befarqlik, toshbagʻirlik shakli sifatida namoyon boʻladi.

Bemehrlik odamda oʻzgalarga nisbatan koʻpincha loqaydlik, befarqlik yaqqol namoyon boʻladi. Masalan, kasal odamga kuyunmaslik, muhtoj odamga yordam qoʻlini choʻzmaslik yoxud halokatli hodisani indamay kuzatib turish bemehrlik alomatidir. Bemehrlik maʼlum maʼnoda inson qalbining hissiy olami, unda oʻzgalarga nisbatan shakllangan empatiyaga (oʻzgalar holatini his etish) bogʻliq. Shu maʼnoda, bemehrlik insonning yoshlik davridan oila muhitida shakllanadigan munosabati shaklidir. Bu davrda bola tarbiyasiga eʼtiborsizlik, qoʻrs va qoʻpol munosabatda boʻlish, kamsitish, oilada ota-ona va farzand munosabatlaridagi hissiy gʻariblik uning hayotida oʻzgalarga nisbatan mehr hissining yetarli darajada shakllanmasligiga sabab boʻladi. Yaqinlariga mehr-oqibatli boʻlgan inson qalbida mahalladoshlari, kasbdoshlar va boshqa kishilarga nisbatan mehr hissi shakllanishi shubhasizdir. Shu bilan bir qatorda, insonning maqsadga intilishi yoʻlida ortiqcha hissiyotlarni tizginlay olish qobiliyati, ayrim hollarda masalaga xolis yondashish gʻoyat muhim ahamiyat kasb etadi. Masalan, farzand tarbiyasida bolaga haddan tashqari mehr qoʻyish uning taltayib ketishiga, qatʼiyatsiz, irodasi zaif boʻlib voyaga yetishiga olib kelishi mumkin.