Did bilan kiyingan qiz sotuvchi kampirdan bir chelak qulupnay necha pul turishini so‘radi. Onaxon javob berdi:

– 350 rubl.

– 300 ga bersangiz olaman, bo‘lmasa yo‘q, – dedi xonimcha ishonch bilan.

– Qaysini ma’qul bilsangiz, o‘sha pulni tashlab keting, bolam... Tirikchiligimni o‘tkazish uchun menga pul kerak, – dedi onaxon muloyimlik bilan. 

Qiz qulupnayni o‘ziga ma’qul pulga sotib oldi va savdoni pishitganidan xursand bo‘ldi. So‘ng qimmatbaho mashinasiga o‘tirib, bir necha soatdan keyin dugonasi bilan yaxshi restoranga bordilar. 

Ular o‘zlari istagan taomni buyurtirdilar. Turfa suratlar olishdi, buyurtma qilganlarining anchasini qoldirgancha, biroz totingan bo‘ldilar... Ularning kechki ovqatiga 2600 rubllik hisob keldi. Xonimlar 3000 to‘ladilar, qaytimini esa choychaqa sifatida qoldirdilar. 

Ushbu hikoya hozirgi kunimizda, masalan, hashamatli restoran rahbari uchun mutlaqo normal holat tuyuladi, ammo shahardan ancha uzoq bo‘lgan 5 sotixli hovli tomorqasida yetishtirilgan qulupnay sotuvchisi uchun juda adolatsiz savdo edi. 

Aytingchi, nega biz muhtojlardan biron nima sotib olayotganda doimo qudratimizni ko‘rsatishimiz kerak? Nega yordamga muhtoj bo‘lmaganlarga saxiylik qilamiz? 

Otam ehtiyoji bor-yo‘qligiga qaramay, bechora kishilardan mahsulot sotib olar, ba’zan ularga so‘raganidan ko‘proq pul berardi. 

Bir safar undan so‘radim:

 – Dada, nega bunday qilasiz? 

Otam javob berdi: 

– Qo‘li ochiqning yo‘li ochiq, bolam, doim saxiy bo‘lishga urinish kerak!

Internetdan olindi.