Bolaligimda qattiq shamol bo‘lsa, daraxtlarni kesib tashlash kerak, deb o‘ylardim. Chunki bola tasavvurimda quturgan bu shamolni aynan daraxtlar paydo qilayotgandek bo‘laverardi. Shamol Quva, Qo‘qon tomondan kelardi. Chunki men tug‘ilib o‘sgan Mingtepa (Marhamat)ning faqat Gʻarb – Quva tomoni ochiq bo‘lib, qolgan barcha tarafi baland tog‘u adirliklar bilan to‘silgan edi-da. Ya’ni go‘yoki katta bir kosaning ichida yashardik.

Yillar o‘tdi. Ulg‘aydik. Bola tasavvurim ham qotib qolmadi, harakat qildi, yo‘l bosdi, nihoyat, daraxtlar shamolni paydo qilmasligini, aksincha, to‘sib, uning kuchini, changini, dahshatini keskin kamaytirishini, shuningdek, inson uchun, tirik jon uchun bitmas tuganmas foydali havo (kislorod) ishlab chiqarishini tushunib yetdi.

Qiziq, bizning daraxtkesgich, ko‘lquritgich rahbarlar qachon ulg‘ayar ekan?!..

Fotoda: Toshkent markazidan 30 km uzoqdagi mashina oynasi. Endi ularga bemalol yozish mumkin. Masalan, she’r! Biroq yozmagan ma’qul. Chunki she’r qarg‘ishga aylanib ketishi mumkin-da...

Ulug‘bek Hamdam

2021-yil, 5-noyabr