Xarizma (yoki xarizmatik legitimlik) – boshqalarga biror shaxsning nisbatan misli ko‘rilmagan darajada ustun xususiyatlarga egaligi va ana shu ustunlik yordamida xalqni boshqarishga ifodalaydigan tushuncha. Xarizma tushunchasi ilk bor italiyalik ruhoniy St.Paul tomonidan moʻjizaviy qobiliyatga ega bo‘lgan payg‘ambarga nisbatan ishlatilgan. Ammo ilmiy tushuncha sifatida xarizma asosan nemis sosiologi M.Veber tomonidan chuqur tadqiq qilinib, “gnadengabe” – “ehson” deya nomlangan. M.Veberning fikricha, xarizma Xudo tomonidan berilgan ehsondir. Ingliz olimi Ch.Andrian esa bunday shaxsiy, ya’ni xarizmatik ustunlikni “grace”, ya’ni “qobiliyat” deb nomlagan. Uning fikricha ham, bu – tangri tomonidan berilgan qobiliyatdir. Xarizmaga asoslangan siyosiy hokimiyatni esa Ch.Andrian “ehson etilgan qobiliyat hokimiyati” deb ataydi. Qadimgi ilohiy davrlarda faqat mazmunga ega bo‘lgan ushbu tushuncha vaqt o‘tishi bilan olimlar tomonidan real xayotga tatbiq etila borib, ilohiy qobiliyatga ega bo‘lmagan, ammo ustun xususiyatlarga, fazilatlarga ega bo‘lgan yetakchi tarixiy shaxslarga nisbatan ham ishlatila boshlagan.