Хурофот (арабча уйдирма, беҳуда сўзлар, таги йўқ гаплар)  –  дев, пари каби ғайритабиий кучларга ишониш ва сиғиниш туфайли юзага келган урф-одат, ирим-сиримлар. Хурофот маънавий-руҳий ва маърифий жиҳатдан кишининг табиат ва жамият, инсон тафаккуридаги сир-асрорларини, нарса ва ҳодисаларни билишдаги ожизлигидир. Хурофот индивидуал ва ижтимоий кўринишда намоён бўладиган иллатлар мажмуасини ифодалаб, миллий, маданий, маънавий, маиший ҳаётда мавжуд урф-одатлар билан аралаш тарзда шаклланади. Хурофотнинг келиб чиқиши, ривожланиши ва давомийлигига хилма-хил воситалар сабаб бўлиши мумкин. Бироқ бу воситаларнинг остида борлиқни тушунмаслик, билимсизлик, бидъат ва мутаассиблик каби қусурлар ётади.