Гилозоизм (юн. hyle - жисм ва zoe — ҳаёт) — борлиқдаги барча нарсаларни жонли деб ҳисоблайдиган таълимот. Биринчи марта 1678 йилда Кедворт томонидан натурфалсафий концепцияларда, хусусан, қадимги юнон фалсафасида, жонли ва жонсиз материя ўртасидаги тафовутни инкор этиш мақсадида қўлланилган. Бу таълимотга кўра, оламдаги барча нарсалар, органик ёки ноорганик бўлишидан қатъи назар, жонлидир. Фалсафа тарихида гилозоизмга асосланган ёндашув Фалес, Анаксимандр, Анаксимен таълимотларида қам учрайди. Гилозоизм таълимотига кўра, борлиқ бу – ҳаёт, йўқлик эса – ўлим демак. Бу тушунча кейинчалик Уйғониш даври файласуфлари Б. Телизио ва Ж. Бруно асарларида ривожлантирилган. Голландиялик аллома Б. Спиноза тафаккур материянинг атрибути сифатида табиатдаги барча нарсаларга тааллуқли экани, франсуз файласуфлари Дидро Робинэ жон ҳар қандай материяга хослигини таъкидлаган.