«Дўмбирасиз бахши бўлмас, ёмонсиз яхши бўлмас» деган мақол бор. Элимиз бахшиларни ҳамиша яхши кўрган, қадрлаган. Халқ қўшиқлари ва достонларини ёддан куйловчи оқин маъносини англатган бахши сўзи аслида тилимизга санскрит тилидан кириб келган. «Ўзбек тилининг изоҳли луғати»да изоҳланишича, санскрит тилидаги «бҳикшу» сўзи «будда руҳонийси, донишманди; дуохон, дарвеш» деган маъноларни билдирган. Кейинчалик санскритча «бҳикшу» сўзи тилимизда «бахши»га айланиб кетган. 

«Қадимги туркий тил луғати»да baqšï (bag-šï) сўзининг Хитой тилига хос бўлиб, «устоз, мураббий» маъносини ифодалагани таъкидлаб ўтилган.

Чингизийлар ва темурийлар саройида хизмат қилган мирза, котиб, муншийлар ҳам бахши истилоҳи билан ифодаланган.

Эшқобил ШУКУР, «Бобосўз изидан» китобидан