Саводсизлик – муайян билим, cаводга эга эмаслик, саводи йўқликни ифодаловчи тушунча. «Саводсизлик» сўзи унга антоним сифатида қўлланади. «Омилик», «билимсизлик», «ўқимаганлик» каби сўзлар саводсизлик сўзига маънодошдир. Инсон бошқа мавжудотлардан фарқ қилиб, онгга, ўз-ўзини англаш қобилиятига эгадир. Шу туфайли илмга интилиш, ўз ҳаётининг мақсад ва мазмунини билишга тиришиш, гўзаллик яратишга, ҳар томонлама баркамол бўлишга уриниш барча давр ва миллат кишиларига хос бўлган умуминсоний, боқий фазилатлардир. Бу умуман инсон моҳиятига хос нарса бўлиб, у бу ёруғ оламда нима учун яшаётганини англашга, келажагига замин ҳозирлашга интилади. Ҳар бир соғлом фикрли одам, инсониятнинг умрбоқийлигини идрок этади ва ўзидан оиласига, фарзандларига, инсониятга нимадир қолдириб кетишни истайди. Шундан келиб чиқиб, умрининг мақсади ва мазмунини белгилайди. Худди шу нарса унинг эътиқодини ифодалайди, саводлилик даражасини белгилайди. Агар инсонда ёшликдан китобга, билимга меҳр шаклланмаган, билими саёз, тушунчалари тор бўлса, у дунёвийликни даҳрийликдан, зиёни жаҳолатдан фарқлай олмайди. Демак, уни ҳар томонлама саводсизлик сўзи билан англатиладиган маънода ифодалаш мумкин. Чўлпон «Кеча ва кундуз» романида саводсизликни оми эшакка қиёслайди: «У нима, бир оми эшак-да... – дедим мен. Тараққий қилган эмас... газет ўқимайди». Бу ерда эшак сўзига боғланиб келган «оми» ибораси ўринли ишлатилган. У кўчма маънода «ўта саводсиз», «дунёдан хабарсиз» каби маъноларни англатади.