Раҳмат (арабча шафқат, марҳамат, меҳрибонлик; ачиниш) – 1) ташаккур ва миннатдорлик, шукроналикни ифодаловчи тушунча; 2) марҳамат, лутф, эҳсон; 3) эркаклар исми: раҳмат (Раҳматулла). Раҳмат кўп маъноли сўз. Яхши бажарилган эзгу ишлар учун кишилар раҳмат орқали ўз миннатдорчилигини билдиради. Раҳмат олган киши катта савобга эга бўлади. Бу сўз билан бажарилган меҳнатга баҳо берилади. Кимдир кимгадир яхшилик, савоб иш қилган чоғида ўз хурсандчилигини ифодалаш учун раҳмат айтилади. Баъзан бу сўз кесатиқ маъносини ҳам англатиши мумкин. Раҳмат инсоний муносабатлар орқали рўёбга чиқадиган сўз бўлиб, яхши муомалани ҳам англатади. Энг гўзал муомала лутф-карамдир. Алишер Навоий буни муомалапардоз, деб атаган. Халқимиз инсоний муомала қила билишни маданият, олижаноблик аломати, деб тушунади. Ота-оналар учун фарзандлари ҳақида мақтов, эл-юртдан «Отангга раҳмат!» деган олқиш эшитиш энг катта саодатдир. Эзгу ишлар қилиш раҳматга лойиқдир. Киши яхши иш қилса фақат ўзига эмас, балки ота-онасига ҳам раҳмат келтиради, одамлар раҳмат эшитиш учун фақат эзгу ишлар қилишга интилади. Раҳмат сўзи билан кўрсатилган марҳамат, иноят ҳам ифодаланади. Масалан, ёмғир, қор Яратганнинг раҳмати дейилади.