Падаркуш – ўз отасини ўлдирган қотилга нисбатан қўлланадиган тушунча. Падаркуш «онгсиз», «калтабин», «манқурт» сўзларига синоним ҳисобланади. Негаки, падаркуш ўз қилмишини онгсизлик, калтабинлик, манқуртлик асосида бажаради. Тарихдан буюк аллома Мирзо Улуғбекнинг ўғли Абдулатифнинг отасига нисбатан падаркушлик қилгани маълум. Бундай жирканч ишга қўл урган кимсалар абадул-абад тавқи лаънатга дучор бўлган. Жамият тараққиётининг маълум бир даврида унда кучли ижтимоий-сиёсий ўзгаришлар бўлиши табиий. Бундай шароитда муайян ғояга кучли эҳтиёж сезилади. Хусусан, ХХ аср бошларида ўзбек халқининг маърифатга бўлган интилиши кучайиб, бу ҳол айниқса, маърифатпарвар-жадидларнинг саъй-ҳаракатларида яққол намоён бўлди. Маърифати юксак одамнинг маънавияти ҳам юксак бўлади, деган гап ўша пайтларда ўзини оқлади. Маърифатсиз одам маънавий жиҳатдан қашшоқ бўлиб, ҳатто ўз отасини ўлдириш даражасигача боришини маърифатпарвар адиб Маҳмудхўжа Беҳбудий «Падаркуш» драмасида ҳаққоний тасвирлаб берди.