Остона – уйга, ҳовлига кириш жойи, дарвозанинг тагига ўрнатилган ёғоч; муайян чегара, белгиланган масканни англатувчи тушунча. Халқимизда уй остонаси, ҳовли остонаси, эшик остонаси, дарвоза остонаси, қўшнининг остонаси каби иборалар ишлатилади. Баъзан остона сўзи ўрнида яшаш мажмуаси назарда тутилади. Совчиликка борган киши «Остонангизга бош уриб келдик», «Остонангизни йўқлаб келдик», «Остонангизга қуллик учун келдик», «Остонангизни супуриш учун келдик» каби ибораларни қўллайди. Буларнинг барчаси остона уй, хонадон маъносида қўлланган. Остона – одамнинг шакл-шамойили, бўй-басти, кўриниши, жуссаси, юриш-туриши, овози, таровати, хуллас, ички ва ташқи дунёси, у таваллуд топган, униб-ўсган ва камолотга етган жойга монанд бўлади. Маълумки, етти иқлим кишилари етти хилдир. Олис шимолий ўлкаларнинг аҳолиси сайёрамизнинг белбоғи бўлмиш Ер экватори минтақаларида яшовчилардан фарқланади. Демак, одам ўз Ватанининг бир зарраси. Ҳар бир халқнинг остонаси ўзига хос ва ҳар бир халқ ўз остонасини ўзича қадрлайди. Бу билан мазкур сўзнинг миллийлик хусусияти намоён бўлса, ҳар бир халқнинг остонаси бўлиши унинг умуммиллий хусусиятини кўрсатади. Шаҳар, қишлоқ ёки мамлакат миқёсида остона ана шу ижтимоий бирликларнинг пойи, бўсағаси, кириш жойини англатади.