Назм (арабча назм(ун) – дурни ипга териш, тартибга солиш; юнонча poiesis – ижодиёт) – кенг маънода: сўз санъати, шеърият, насрий асарлардан фарқли ўлароқ, шеърий шаклдаги асарлар (масалан, поэма, ғазал, рубоий, қўшиқ ва бошқалар). Гарчи назм лирик шаклда табиатни ифодаласада, назмнинг объекти инсон, унинг ижтимоий ҳаёти ва курашидир. «Бутун олам, – деган эди В.Г.Белинский, – барча ранглар, бўёқлар ва садолар, бутун табиат ва ҳаёт формалари назм ҳодисалари бўла олади». Назм кўчма маънода бирор ҳаётий ҳодисанинг нашъаси, мафтун этишини ифодалайди. Ўзбек мумтоз адабиётида назм етакчи бўлган, наср нисбатан кам ривожланган эди. Назм шакли насрдан устун қўйилган. Чунки, назм иррационал ҳодиса (илҳом орқали ёзиладиган) бўлиб, жуда кам инсонларда учрайдиган нодир воқеликдир, насрни эса меҳнат, изланиш орқали ёзиш мумкин.